Posts tagged bilinç

Enquiry

enquiry-1Ali,

I feel that a few words about enquiry are necessary. It’s very easy to fall into the trap of opinions, beliefs, and views based on one’s experiences and conditioning. Even if one doesn’t want to engage in this way, it’s very hard to remain in a questioning mode, and come from ‘I don’t know.’ It’s very difficult, and apparently exceedingly rare, to question together with another human being, to hold open a space and keep a question going, so that there may be shared insight. We may not be able to achieve that, but that is one’s intent. At present, we aren’t communicating in this way.

enquiry-2It seems that you’ve set up a bit of a straw man in saying that in “talking about other people’s expectations, dreams, problems, sorrows, etc,  is far easier than doing something about yourself.” We aren’t doing that, or “promising people leadership, guidance and eventually happiness.” We are looking at the actual
I feel that a few words about enquiry are necessary. It’s very easy to fall into process of thought, sustained by the observer, within oneself, and asking: What is right observation, which quiets the chattering mind, and puts the mind, emotions, brain, and body in natural order and proper balance, and allows transmutation to occur?

Can the people who have “a natural talent to quiet their thoughts and clean their mind, not by effort and struggling, but only through insight” point the way for others? Certainly they can, though each person has to do so for themselves. It simply isn’t true that “as soon as you try to put this experience into words, which is within the very limit of the known, your real experience and insight start fading away and the thought invades back the mind.” Words aren’t the problem, nor writing. Did Rumi lose his insight because he wrote beautiful poetry? Of course not. One can indeed lose insight by writing, or speaking, but only if one makes the words more important than the things, out of a desire to make a name for oneself or some other motivation. But as long as one is enquiring, asking questions within oneself, insight is not lost. Indeed, it is nurtured.

enquiry-3Also, I don’t accept the starting position of self. If we start from self we will end with self. ‘Myself’ is an illusion, a separation made by thought that seems to have permanence. For most people, the feeling of ‘myself’ lasts a lifetime, with no true break. For people who actually meditate, the continuity of self ceases, at least for a some timeless moments or minutes.

So yes, the question of meditation is of the highest importance, what we are really talking about. As you say, for you meditation is an idea, but for me it is an actuality, the most important action a human being is capable. Meditation  isn’t a matter of talent, though it may come easier for some people than others. So let’s not play with words like ‘meditation,’ since the word is not the thing, just as the map is not the territory.

enquiry-4You said, “I have no intention to question thought. What I want to is to follow it to the where it takes me.” What is the ‘I’ that has this desire, and the ‘me’ for which the desire is supposedly leading? These are constructions of thought at a very subtle cognitive and emotional level. It is precisely this structure that has to be observed, without division, so that meditation can ignite. It is in that sense we ‘start with self.’

In other words, the ‘I’ cannot analyze or follow thought because it is thought, and the ‘me’ ends up exactly where it started, as ‘me.’ “To dissolve thinking, I will definitely use thinking” is a vicious circle.

You said that “following thought where it leads me…has nothing to do with observation because the observer is separate from the source.” This seems very mistaken and confusing. Let’s be as simple as possible. Is there an observation in which there is no observer? Clearly, yes. It is possible for the brain simply to observe, holistically, not from the thought-made entity ‘I.’ One simply has to observe the observer, and in doing so, the deep habit of thought splitting off from itself as ‘I’/’me’/the observer ends. Then there is just observation. This is an actual fact for one, not a theory, or idea, or method. There is no method, there is only right observation.

enquiry-5So if you “do not want to observe [that] which is thinking,” then there can and will be no quieting of thought, because as long as the thinker continues, thought will continue, obviously.

Essentially this is true: “When there is thought there is no meditation and when there is meditation, there is no thought.” But that can also be a clever abstraction. And it isn’t so black or white. One may have a deep insight into the observer, but the movement of thought may continue, both during a given sitting, and in the brain. But a deep insight into the observer means it no longer dominates in the brain.

Without implying time, transmutation is an arduous process. It may happen quickly in one person, and take lifetimes in another. One has to take a playful, experimental attitude. It simply isn’t so that one has “nothing to do about meditation but thinking and talking about it.”

As Evrim said, it is “vital the observer be negated.” This is the heart of the matter of meditation, by whatever name we call it. What is the Turkish word? Perhaps it is better. What I mean by the word is the effortless state of awareness that comes into being when the observer has been negated.

enquiry-6Someone might still ask, but how do you negate the observer? ‘How’ implies a method, and the first thing is to be done with all methods. It isn’t a matter of avoiding judgments, evaluations, analyses, or reactions. One simply observes them as they arise, with the understanding that they are part of the entire field of thought and emotion. Judgments and evaluations are secondary reactions, and when one observes them as such, they become part of the whole movement of thought/emotion, and fall away without one doing anything.

It’s an interesting question—is there judgment or evaluation or analysis without an observer? When the observer dissolves, isn’t there just the movement of thought and emotion as they arise?

Then, if one keeps passively watching, observing, listening, attention quiets the entire movement of thought/emotion. It seems accurate to say that meditation begins the moment the observer ends, even though attention has to gather greater energy for thought to fall essentially quiet in the brain.(The ‘I’ doesn’t gather attention; it simply gathers with passive watchfulness!)

enquiry-7Evrim clearly states a painful truth: “Without clearing the human mind from all limiting beliefs, the modern age epidemic of self-righteousness will prevail.” She asks, “What would happen if man started meditating? Would he get rid off this epidemic?”

One feels so. If even one tenth of one percent of the people in the world ended the observer through regularly sitting quietly and passively observing the movement of thoughts and emotions as they arise, humankind would be “prepared for the next leap,” and effortlessly take it.

Kind regards,

Martin

Çalışmak için yaşamak ya da yaşamak için çalışmak…

artofwork1Çevremize bakınca bir tarafta çalışmayı, bir angarya gibi görenler; bir tarafta da çalışmadıkları zamanları bile yine iş hakkında düşünüp, planlar yaparak ya da endişelenerek geçiren inanlar görüyoruz. Birinci gruptakiler ikincileri işkolik, ikinci gruptakiler ise birinci gruptakileri tembel ve kaytarmacı olarak görüyorlar. Hangisi doğru acaba?

Çalışmak için yaşamak…

artofwork3Bu görüşü savunanlara göre, dünyada bulunmamızın esas amacı yaşadığımız sürece tükettiğimizden fazlasını üretmek ve bizden sonrakilere daha iyi bir dünya bırakmak. Bunun için de gücümüzün yettiğince çalışmamız ve daha fazla katma değer üretmemiz gerekir. Üretilen katma değer de nihayetinde daha fazla insana iş ve aş verecek yatırımlara gidecektir. Bu nedenle çalışmak ve üretmek insan için en büyük erdemdir. Bu sadece ekonomik döngünün değil, insanın iç barışı ve ruhsal huzuru açısından da çok önemlidir. Bunun içindir ki, tüm dinler de çalışmayı kutsamış tembelliği kınamıştır.

Kaldı ki; çalışmadan art kalan dinlenme zamanlarını daha güzel değerlendirmek bile, ancak daha çok çalışmakla mümkün olmaktadır. Unutmayalım ki yaşamın bize sunduğu nimetlerden, istisnaları saymazsak, herkes başarısı oranında pay alıyor.   Ve çalışmak başarılı olmanın olmazsa olmaz, en önemli ön koşulu.

artofwork4Yaşamak için çalışmak…

Bu görüşte olanlar için; yaşamak için çalışmak ve üretmek gereklidir. Ama tam da o kadarı… Yani ne eksiği, ne de fazlası.. Çünkü esas varoluş amacımız yaşamaktır. Tüm canlı organizmalar gibi bizler de yaşama içgüdüsüne sahibiz. Bunun için ihtiyacımız olan kaynakları da dışarıdan edinmek zorundayız. Yani çalışmanın bedeli yaşamak değil.. Tam aksine yaşamanın bedeli çalışmaktır

Kaliteli, sağlıklı ve uzun bir yaşam sürebilmek için uzak durmamız gereken şeylerin başında ise modern çağın en büyük belası olan stres gelmektedir. Stresin en büyük kaynağı ise çalışma yaşamının sorunlarıdır. İnsan işiyle iş dışı yaşamını ne kadar birbirine karıştırırsa, o kadar stresli ve mutsuz olmakta ve bunu çevresindeki insanlara da bulaştırmaktadır… En doğrusu; çalışma saati bitiminde iş ile ilgili her şeyi ofiste bırakarak, asıl olana yani gerçek yaşama dönmektir. İşkolik bir insanın ne kadar para kazanırsa kazansın, başkalarından daha sağlıklı olduğunu gösteren, tek bir inandırıcı araştırma bile yoktur. Ama tam aksini kanıtlayan binlerce makale ve rapor vardır. Yaşamda çalışmaktan çok daha keyifli, üstelik daha az stresli ve yorucu bir sürü yapılacak şey vardır.

Deve’ye sormuşlar: İnişi mi seversin, çıkışı mı?

Bu işin doğrusu nedir diye soranlara imam’ın meşhur sözü ile yanıt vermek mümkün.
Dediğimi yap ama yaptıklarımı asla!”. Şaka bir yana, pek çoğumuz iş ve özel yaşam dengesini korumakta zorlanıyoruz ve iki uçtan birine, biraz daha yakın duruyoruz.

Her şeye rağmen, bu konuda bir görüş belirtmek gerekirse, kendi adıma alternatif bir bakış açısını yeğlerim.

artofwork2Parçalamak kolay ama tekrar toplamak zor

Çünkü yaşamı bir kez parça parça görmeye kalkıştığımızda bunun sonunu getirmek o kadar kolay olmaya bilir.  Şöyle ki; önce iş ve özel yaşam diye iki ana parçaya ayırdığımız yaşamı, yarın kendi içinde, daha da küçük parçalara ayırmak zorunda kalabiliriz. Çünkü özel yaşamımızda da ailemiz ve özel hobilerimiz, iş yaşamında ise kişisel kariyerimiz, iş arkadaşlarımızla kurduğumuz sosyal bağlar, çıkar birliktelikleri gibi birbirleri ile zaman zaman çelişkiye düşen kümelenmeler ortaya çıkabilir. Ve bunlar arasına kesin sınırlar koymak her zaman kolay olmayabilir.

O zaman insanın, kendi içinde zaman zaman birbiriyle çelişen ve çatışan farklı kimlikler oluşturması kaçınılmaz olacaktır. Yaşamını sürdürebilmek için, kendi dışındaki bir sürü değişkenle mücadele ederken, bunlara bir de kendi iç çatışmaları eklenecektir.  Gardrobunda her bir ortam için farklı bir maske ve kostüm bulundurması ve bunları habire değiştirmesi gerekecektir.

İnsan zihninde parçaladığı yaşamı, fiziksel dünyada da bir arada tutmakta zorlanacak ve daha az tutunduğu parçalar yavaş yavaş digerlerinden koparak uzaklaşacaktır.

Birey bütünün tüm özelliklerini taşır

İnsan bütünden ayrışıp birey olurken, bütünün tüm özelliklerini de beraberinde almıştır. Bu yüzden de, O’nun için yaşamını korumak ve sürdürmek; bütünlüğünü korumak ve sürdürmekten ayrı düşünülemez. İnsan ister fiziksel, ister ruhsal, isterse de sosyal anlamda olsun; bir yerde parçalandığında bunun yaşamın diger alanlarına da yansıması kaçınılmazdır.

İnsan yaşamı birbirinden ayrılmaz süreçlerin bir bütünüdür. Bu süreçlerin her biri, yeri bir digeri tarafından doldurulamayacak kadar önemlidir. Fiziksel, duygusal, psikolojik ve sosyal gereksinimlerini karşılaması için tamamlanması gereken süreçler ayrı ayrıdır. Bir sürecin mükemmel yürümesi, bir başka sürecin eksikliğini gideremez.
Ama bunun tam aksine; bir tek sürecin başarısızlığa uğraması bile, yolunda giden süreçleri de olumsuz etkileyebilir.

Şöyle bir örnek verelim. İş yaşamında çok başarılı olmanız sizin özel yaşamınızda da başarılı olmanızı garantilemez. Ama başarısız bir iş yaşamı, gayet güzel giden özel yaşamınızın bir anda alt üst olmasına neden olabilir.

Ya da dişlerinizin çok sağlıklı olması, böbrek sağlığınızı da garanti altına almaya yetmez. Ama sağlıksız dişler, sağlıklı böbrekleriniz için bile büyük bir tehdit oluşturabilir.

Bu örneklerin sayısını daha da arttırmak mümkün. Her bir örnek bizi kaçınılmaz olarak, bütünün sağlığı için ayrı ayrı süreçlerin kendi içlerindeki önemini ve seçeneksizliğini gösterecektir.

artofwork5Farklı gereksinimlerin karşılanması ayrı süreçler gerektirir

İş ve özel yaşam da, insan yaşamının iki ana süreci olarak görülebilir. Birbirinden farklı işlevleri olan, farklı gereksinimlere yanıt veren, her ikisi de zorunlu ve birbirinin yerine konamaz iki anan süreç.

Yaşamın bütünsel hedefleri açısından hangi sürecin daha önemli olduğunu soranlara şu soruyla yanıt vermek yerinde olur. “Sizce; yaşam için sindirim sisteminiz mi daha önemlidir, yoksa dolaşım sisteminiz mi?”

Sağlıklı bir insan için saçma görünen bu soru, ciddi bir sindirim ya da dolaşım sistemi hastalığı çeken bir başkası için o kadar da anlamsız görünmeyecektir. Zira O’nun için elbette ki “çektiği ızdırap” daha ağır basacak ve o yönü gösterecektir.

İnsan’ın yaşamını sürdürebilmek için gereksinim duyduğu fiziksel, ruhsal, duygusal, sosyal gereksinimler de birbirinin yerine konabilir nitelikte değildir. Boşa dememişler; “Aşk karın doyurmaz” diye..

artofwork6Şimdi gelelim başlangıçtaki en temel sorumuza.

Bu soruya “çalışmak daha önemlidir” diyenler için, büyük ölçüde, maddi ve ona bağlı psiko-sosyal gereksinimlerin ve endişelerin, digerlerinden daha agır bastığı söylenebilir.

Ya da tersine, “yaşamak için çalışmak gerekir” diyenler içinse, maddi gereksinimlerin ve endişelerin çok da ön planda olmadığı görülecektir.

Burada gereksinim ve endişe ayrımını özellikle yaptım. Zira gereksinimin yokluğu tek başına endişeyi ortadan kaldırmaya yeterli olmuyor. Çünkü endişe, daha ziyade var olanı yitirme korkusu ve belirsizlikten kaynaklanıyor.

Doğrusu insanın kendi gereksinimleri ve farkındalığı ne yönü gösteriyorsa o yöne ağırlık vermesidir. Zira o yönde yanlış giden bir şeyler, canını yakan eksiklikler görmektedir. Bilinçli bir seçim, ne yönde olursa olsun bence doğru seçimdir. Çünkü doğası gereği hiçbir yönde aşırılığa kaçmayacak ve dengesini yitirmeyecektir.

Yanlış olan ise; insanın bir yönde yanlış giden şeyleri görüp, ısrarla diger yöne ağırlık vermesi ve ihmal ettiği süreçleri göz ardı etmeye devam etmesidir. Mazereti ne olursa olsun, bunun sonuçları ağır olacaktır.

Meditation… Is it really what we are talking about?

thought1Martin;

It’s good to re-start the enquiry.

I agree with you that one’s highest capability of change is within the context of himsels. You can only ask, hope, wish or force others to change. But it is totally up to their own choice, decision and initiative to do something about that, regardless how good or bad the consequences will be for them.

So, our starting point is our very self which seems to me the most challenging. This is so, because when I talk about myself, it brings about some questions to be answered and responsibilities to be undertaken by nobody but myself.

Look at many people,ü who seems to be very influential on people, promising them leadership, guidance and eventually happiness. Most of them does not seem to have even the average level of balance, integration and wholeness in their own lifes, while they promise a heaven to the others.  On the contrary, many of them live a very conflicted and fragmented life on their own. You can include many famous philosophers, ideologists, politicians, writers in that category.

For me, this is not surprising, because if you have certain level of talent to create ideas, abstractions and to put them into words and express fluently against people, you may have an audience to follow you, regardles how capable you are to apply what you say to your own life.

But talking about other people’s expectations, dreams, problems, sorrows, etc,  is far easier than doing something about yourself.

Let’s take the example of a doctor advicing his patient to quit smoking because it  kills. He can very effectively present the arguments to her, and eventually can convince to commit to be a non-smoker. However; it is not very surprising to see the doctor smoking himself, even he tells just the opposite to the others.

We have a saying in our society which is : “Do what the Imam (priest) says; not what he does.”

This is to say: Saying is easy while doing is a big challenge :)

thought8Coming back to the topic of meditation; I have no question with people who practice various methods for meditation. I use the word “method” on purpose, with that I mean the way you used to (or prefer to) follow to reach the level of quiet state of mind.

I am sure there are many people who have a natural talent to quiet their thoughts and clean their mind, not by effort and struggling, but only through insight.

The key word here is “insight” which reminds me the famous quote of K which is “Truth is a pathless land”.

What I think is; brain is a very skillful device and thought is nothing but one function on brain.

What I think about meditation is nothing but an abstraction because it is all about the known; words, definitions, actions, etc.  We can talk about meditation; but what we talk about is just a word what we created to make an unknown thing, recognizable by us. But what we recognize is the word or the label; not the real think which is still unknown.

The un-thinking or still state of mind, by definition, should not be reachable by thinking about that. We can talk about it endlessly, without getting anywhere.

My humble point against this challenging quesition is; I have no idea neither I could; about that state of mind. Some people tells interesting and appealing stories about that, but these do not help me, either. The difficulty is the definition which eliminates any option to use technniques, recipes, maps, etc, to get where, if it really exists.

You may have experienced on your own, the so-called transfornation of mind through some process. But, as soon as you try to put this experience into words, which is within the very limit of the known, your real experience and insight start fading away and the thought invades back the mind.

thought5Can we agree on the following state: “When there is thought there is no meditation and when there is meditation, there is no tought.”

So meditation and thought can not exist at the same time. Mind has only one state amongst them.

I wonder if I am clear enough on my point to question “meditation” by definition, only.

If I surrender to the fact that, I have nothing to do about meditation but thinking and talking about it; I have only one solid key left to deal with. That isthe  thought, which makes me, in the simples expression. I also agree that I have no natural talent to switch my mind from one state to the other, with or without using some methods.

I am made of thoughts and unless I understand the structure and nature of thought I can never go beyond.

Understanding thought is nothing but understanding how the brain functions to create thought.

Once, I am able to catch a clue about the way brain functions, it may take me to the further understanding of what happens beyond.

To understand thought, I do not have to wait until I find an isolated place, a peaceful natural scene, a place to retreat, etc. Thought is with me and operates at any given time, providing me with countless opportunities to diagnose it.

To do this I can only rely on my brain who creates the thought.
If I can follow the process of thought backwards, this can hopefully take me to it’s origins.

though4There is a must to take that trip which is “take the thought as it is; without judgement.” This is to say; thought is just a function of my brain. It is neither good, nor bad. It just is! I have no intention to question thought. What I want to is to follow it to the where it takes me.

This is nothing to do with observation because the observer is seperate from the source. I do not want to observe which is thinking.

Does a diagnostic device think about the object, when it functions?

It is inevitable that, to observe thought you will use the means of thought, again. This may seem as a paradox and it actually is when we start. However; the key is: It does not help to negate thinking if we really want to understand it. Neither negate, nor favor. Just follow it.

To dissolve thinking, I will definitely use thinking which is the most powerful function of brain, as we know it.

For me the brain first needs to be discovered, in order to liberate it from the invasion of thoughts.

Take the example of a physician fighting cancer. She needs to understand the cancer first, not to hate it. Cancer is bad for the patient, but not for the Doctor, for whom it is just a problem to be solved.  Doctor’s hating the problem could even make her handicapped against it, eventually resulting in failure.

I believe I should stop here; looking forward to hear from you.

Best regards;

Ali

Letters from Martin (2): What is the meaning of meditation in a serious life?

meditation1Dear Ali,

I’m glad you posted part of our correspondence, and am happy to continue the enquiry. Let’s withhold our investigation of the ‘political’ expression of a psychological revolution until we have a strong foundation in enquiry, and there are signs and evidence that the revolution in human consciousness is igniting.  (By political expression, I don’t mean the low art of politics, but rather the unavoidable necessity of collectively prioritizing and intelligently managing the multi-faceted self-made crisis of humankind–ecological destruction, economic disparity, growing conflict and terrorism, etc.)

Whether the breakthrough in human consciousness is near or not, whether this is the darkest hour of humanity before the dawn of a new human being, or the beginning of a global dark age, we cannot know. There is great urgency for psychological revolution, but all we can really do is question alone and together, awakening insight within ourselves, and, through enquiry, ignite insight with like-minded, self-knowing friends in the work.

There are two questions that have come up in which I’m keenly interested. Let’s see if they strike a chord in you and others. The first is the place of meditation in one’s life, and in this violent and rather insane world. The second, which comes after the foundation of true meditation is clearly established within us, is the question of conscious transmutation and revolution in consciousness.

meditation4You posed the challenge by saying that you don’t meditate (in the sense of taking daily walks and sittings in the mirror of nature whenever possible, with the intent of passively observing the movement of thought/emotion in oneself) because, “I would have put my life into the trap of fragmentation while seeking wholeness thru meditation. Fragmented because if you take the meditation as the essence, what will happen when you do not  (or can not) meditate? If you feel balanced when you meditate, isn’t it true that you are out of balance when you do not practice it?”

This is to my mind a most important question. I understand your meaning and concern, and share it, although one has come to the opposite conclusion–if I can use that word without implying a fixed position.

meditation2Beyond the unforced ‘practice’ of taking daily walks and sittings in nature (which I’m fortunate to be able to do year around here in California, even during winter when it isn’t raining), what is meditation? That word, like ‘dialogue,’ means many different things to many different people. Almost always, however, meditation to most people’s minds involves some method, technique, and ritual. To me these things are inimical to awakening the meditative state, since they are products of the very mechanism we want to quiet—the mind as thought.

Meditation, I submit, is the brain spontaneously letting go of the dominance of thought through the passive observation of the movement of thoughts and emotions as they arise. It is an unwilled fundamental alteration in consciousness, as the brain goes from living in terms of symbols (words, images, ideas, imaginings etc) of content-based consciousness, to direct perception and insight. Meditation spontaneously occurs when the observer is negated. One negates the observer by ‘catching thought in the act’ of splitting itself off from itself, which takes many forms–judgment, evaluation, analysis, or reaction of any kind to thoughts and feelings as they arise.

For me, it’s necessary to take time each day to sit and observe this movement, with intent but without goal, in order to ‘clear the decks’ and allow the brain using thought to fall silent and come into order. We all experience the chattering mind. I’ve found that to take the time to really listen to the mind, without interference, giving special attention to the divisive habit of the observer, thought grows quiet and a deep balance is restored. There is also new insight, and a regeneration of the brain’s energy and a growth of its capacity.

So I find it quite ironic that you ask: “If you feel balanced when you meditate, isn’t it true that you are out of balance when you do not practice it?” One does indeed sometimes feel out of balance when the meditative state ‘wears off,’ but that illuminates the areas of one’s life that are out of balance and in need of attention. (Why it ‘wears off,’ and what is the breakthrough of illumination in which the brain presumably does not return to thought, are questions requiring further enquiry.)

In short, without taking time to ignite meditation, doesn’t one adapt to society and becomes habitual in one’s daily routines, no matter how much one is self-aware, because the sweep of events and experiences is too much for the brain to gather sufficient attention to slow down and quiet the whole movement of thought?

It’s essential of course to be self-aware during one’s activities and in one’s relationships. Without self-awareness, meditation cannot ignite. But is self-awareness during one’s activities enough? I feel not.

meditation3Many people can only take half an hour from their busy days to sit quietly and passively observe, but that, plus some contact with nature, are minimal requirements for transformation, aren’t they? Taking one’s seat, the first question that comes to one, after becoming attuned to one’s environment (sitting outdoors whenever possible, even just in one’s backyard or patio), is: Is the observer operating? When the observer ends in passive awareness of the mind’s divisiveness, attention gathers and becomes as quick as a hummingbird’s wings. As Krishnamurti so often pointed out, the act of attention, in itself, deeply quiets the mind, and opens the door to insight and the sacred. Does this ring true for you?

With the foundation of quieting thought in ourselves through passive observation, we can then take up the question Evrim, one of your readers, picked up on: “Is man’s self-made fragmentation ever more urgently driving a conscious transmutation in the human brain, allowing us to make the next evolutionary leap?”

I look forward to your response.

Warm regards,

Martin

Bilgi, Algı, Ön Yargı ve Gerçeklik

bilgi-algiİnsan kendisi dışındaki dünya ile iletişimini  beş duyusu ile yapar.. Bu duyular vasıtası ile aldığı ham sinyalleri (ses, ses, ışık, tat vs) sinir sistemi Beyine aktarır. Beyin, bu sinyalleri alır, daha önceden gelen bilgilerle kıyaslayarak değerlendirir ve yapılması gerekenle ilgili komutları verir. Gelen sinyal de eski bilgi havuzunda yani hafıza da depolanır.

Dış dünyadaki her şey ile ilgili algımız, aslında beynin yukarıda basitçe anlatmaya çalıştığımız faaliyetlerinin sonucunda ortaya çıkmış bir birikimdir. Ve bu algı şu andan ziyade geçmişe dairdir… Çünkü algının oluşması için bilgiye gereksinim vardır. Bilgi ise geçmişe aittir. Yani olup bitenler hakkındadır.

Aslında sana değil, bendeki fotoğrafına bakıyorum..

Bir örnekle açıklamak gerekirse;

Benim iş arkadaşım ile ilgili olumlu ya da olumsuz bir algım vardır. Bu algı esas olarak benim onunla olan geçmiş iletişimimden kaynaklanır. Bana karşı geçmişte yaptıkları, söylediği sözler, tepkileri, birlikte yaptığımız şeyler vs. Ayrıca, onun benim dışımdaki kişilerle olan ilişkileri de bu algının oluşmasına katkıda bulunur. Bunların istisnasız tamamı geçmişte olup biten ve beyinde depolanmış bilgiye dayanır.

Yani ben iş arkadaşımla bu sabah ilk kez karşılaşmadan önce bile onunla ilgili önceden oluşmuş bir algıya sahibim. Bu algı yüzünden sabahki karşılaşmamız anında ona nasıl tepki vereceğimi önceden biliyorum. O’na karşı sıcak ya da soğuk davranacağıma, bu algıya göre karar veriyorum.

Başka bir deyişle, O’nun şu anda ne olduğu değil, geçmişte ne olduğudur onunla ilgili algım.. O’na baktığımda şu anki halini değil, sadece geçmişte oluşmuş ve hafızamda depolanmış resmini görürüm.

Bu, fiziksel açıdan da doğrudur. Çünkü herhangi bir karşılaşma anında O’ndan ses ya da ışık olarak gelen ilk sinyalin beyne ulaşması için saniyenin milyonda biri kadar da olsa bir süre gereklidir. Sadece bu kadarcık bir süre bile, dışarıdan gelen herhangi bir bilginin beyine ulaştığı anda eskidiğinin kanıtıdır.

Beyne ses veya ışık şeklinde ulaşan sinyal, geçmişte oluşan bilgi havuzu olmaksızın bir anlam içermez. Onu ancak geçmiş deneyimlerimizle oluşmuş bilgi ile mukayese ederek anlamlandırır ve bilgi olarak kategorize ederiz.

Bilgi olmadan Algı olmaz. Bilgi ise geçmiştir.

Sizden gelen yeni bilgi, bendeki eskiden oluşmuş algıya ters düşmediği sürece, eski algının  daha da derinleşmesine yardımcı olur…

Örneğin; bu sabah her zamanki gibi asık suratlıysanız; benim gözümde suratsız olan algınız daha da derinleşecektir.

Tersine; her zaman asık suratlı olan Siz, bu sabah beni asansörde görünce, ilk kez gülümseyip “Günaydın!” derseniz, bu benim sizinle ilgili önceden oluşmuş algıma ters düşen bir bilgidir. O anda ne önce şaşırır, sonra da zoraki bir gülümseme ile “Günaydın.” diye yanıt veririm.

Halbuki ilk kez karşılaştığım birisi bana “Günaydın” dese, ona karşı çok daha sıcak bir gülümseme ile yanıt verecektim. Çünkü O’nunla aramda geçmişe dair bir bilgi, yani önceden oluşmuş bir algı, yani ön yargı bulunmayacaktı….

Şöyle de denebilir; seninle ilgili algım, seninle aramda bir perde oluştururarak seni olduğun gibi görmeme engel olur.

Beyin; iyiliğimiz için, tam da olması gerektiği gibi çalışır..

Beyin bilgiyi sonradan kullanmamız için depolar. Bunu bizim güvenliğimiz için yapar. Çünkü her karşılaştığımız olayı ilk kez yaşamak zorunda olsaydık, bunun bedeli çok ağır olabilirdi.
Örneğin, sokağın sonunda, köşeyi dönünce belediye tarafından kazılan bir çukur olduğunu her sabah yeniden öğrenmenin bedeli, her sabah yeni bir kırık bacak olabilirdi.

Beynin güvenliğimiz için depoladığı bilgi, herhangi bir şeye baktığımızda, onun şu andaki gerçekliğini değil, olsa olsa geçmişte depolanan en güncel resmini görmemize olanak tanır.

Ön Algı, Ön Yargıya dönüşürse..

Farkındalığını yitiren insan için, beynin yukarıda açıklanan fonksiyonu, sakıncalı yan etkilere yol açabilir. Bunların başında da her şeye ve her şeye karşı ön yargılı olmak gelir.

Ön algı, yerini ön yargıya bırakır…

Ön yargı, ön algıya göre daha dominant bir faktördür… İnsan ilişkilerinde genellikle olumsuz anlamda rol oynar ve hayal kırıklığı ile sonuçlanan süreçleri katalize eder.

Öyle ki; bazen çevremizdeki insanlar ağızları ile kuş tutsalar dahi bizim ön yargılarımızla baş edememekten şikayet ederler. Kendilerine ikinci bir şans vermediğimizden yakınırlar. Aslında değiştiklerini ama bizim bunu göremediğimizi söylerler.

Ön yargılarımız ne kadar derinse, gerçekliğe karşı da o derece körleşmiş olduğumuz söylenebilir. Aşırı önyargı sonucunda, öyle bir noktaya geliriz ki; bu kez de herkesi kendimize karşı ön yargılı olmakla suçlamaya başlarız. Onları kendi silahları ile vurmaya çalışmak gibi bir şey…

Kimden kaynaklanırsa kaynaklansın; algı sınırlarını aşarak ön yargıya dönüştüğü anda, geçmişe dair bilgi ve deneyimler fayda yerine zararlı olma potansiyeline sahiptir.

Geçmiş durağandır; şu an ise dinamik ve değişken..

Unutmalayım ki; geçmişin bilgisi durağan, yaşadığımız an ise dinamik ve değişkendir. Geçmişte olup biteni değiştirmek olanaksızdır. Şu an içinde bulunduğumuz an ise, gerçek anlamda bir şeyler yapabileceğimiz tek zaman parçası olup, yitip gittiğinde telafisi olanaksızdır.

O yüzden ben “geçmişte yaşayan ve şu ana şans vermeyen” bir insan yerine “sadece şu anı yaşayan, geçmiş ve gelecek kaygısı olmayan” bir insanın bile daha mutlu olacağına inanıyorum.

Her şey beynin bir fonksiyonu ise, ne yapabilirim ki?

Beynin varlık sebebi insanın güvenlik içinde gelişmesinin koordinatörlüğünü sağlamaktır. Çalışma şekli ise mekaniktir. Bilgiyi alır, karşılaştırır, karar verir ve depolar. Bu durumda beyin açısından yapılması gereken bir şey yoktur. Zira beynin fonksiyonlarından bazılarını engellemek ya da ortadan kaldırmak insana telafisi olanaksız zararlar verecektir.

Yapılabilecek şey beynin işleyiş ve algılarımızın ortaya çıkış sürecini anlamaya çalışmaktır.

Kedinin kuyruğunu kovalaması gibi mi?

Bu; esasında bir gözlem istasyonu gibi davranan Beynin, kendini gözlemesi şeklinde de algılanabilir ki; kedinin kendi kuyruğunu kovalamasına benzer. Yani nafile bir çaba olabilir.

Yine de yapılacak bir şey yok mu?

Bence var..

Ama bu tartışmaya burada bir ara verip;  devamını bir başka yazıya bırakmak yerinde olur…

‘Bir şey kendi içinde neyse odur’

felsefe-300x300Las Vegas seyehatim yüzünden daha önce yazamadım çok istememe rağmen. Ancak bugün elim değebildi posta kutuma uzun bir aradan sonra.

Sevgili Gökhan’ın sapasağlam yorumunu aldıktan sonra gruptan bir ses bekledim ama olmadı. Sanırım herkes kendisiyle tam uyum içinde

Ama o kadar aceleci olmayın.. Bu pilav daha çok su kaldırır arkadaşlar.
Gökhan’ın yazdıklarının  arkasında  bir derinlik olduğu muhakkak ve biz bundan yararlanarak biraz daha genişletebiliriz tartışmamızı. Ne dersiniz?

Gökhanın benim  mailimde ifade ettiğim düşüncelerle ilgili yorumlarının çoğuna katılıyorum. Ancak burada değinmeden edemeyeceğim bazı ayrıntılar var.

Objektiflik konusunda haklısın. Mikroskop ta onu yaratan faydacı zihnin objektifliği ile sınırlıdır. Benim kastettiğim iki farklı gözlemin göreceli olarak birbirinden daha objektif olabilmekle beraber gözlemin sınırlılığı ve geçmişte biriktirilmiş bir bilgiye dayandığı gerçeğiydi. Yani gözlemci ve gözlenen ikilemi var olduğu müddetçe bu çözümsüzlük sürüp gidecek.

Bir sonraki soru: Bir şeyin kendisi için ne olduğu… Yani dışarıdan bir gözlemci olmadan bir şey kendi içinde birşey olabilir mi? Diger bir deyişle bir şey kendinin  farkında olabilir mi?

Kendinin farkında olmak kendini gözlemlemeyi ve kendi ile dışındaki evren arasındaki farklılığı ortaya koymayı gerektireceği için, bu durum da ikiliği barındırıyor içinde. Dolayısı ile özünde kendini gözlemlemek te parçalamayı, farklılık ve ikilik yaratmayı ortadan kaldırmıyor.

“O halde bir şey kendi içinde nedir?” sorusu, ortada sadece bir gözlemci ve gözlenen olması halinde geçerli. Bu soru parçalanmış insan zihninin bir aldatmacası sadece ve bizi sadece bir başka parçalanmaya sürüklüyor. Bütünleşmeye değil.

Bununla birlikte farkındalığımızın düzeyini en fazla parçalanma yaratan üst bilinçten daha alt ve kapsayıcı düzeylere indirmek, varoluşumuzun temeline bizi bir parça olsun yaklaştırabilir belki de..

Bütünü ile bir koşullanmadan ibaret olan “Ben bilinci ya da farkındalığını” insanın  temel yapı taşı olan hücre bilinci ile karşılaştırdığımızda bunu çarpıcı bir  şekilde görmek olası.

Parçalayan, çatışan, biriktiren ve zamana tutsak olmuş ben bilincine karşı, iş birliği yapan, paylaşan, birlikte ortak bir amaç için, başkalarının varlığına duyarlı sınırlar içinde, evrenin ritmiyle uyum halinde yaşamını sürdüren hücre bilinci.
Hücre ancak kanser olduğu zaman yukarıdaki çerçevenin dışında bir davranış sergiliyor ve kendi dışındaki sonuçlarını gözetmeden aşırı büyümeye kalkışmanın sonu sadece kendisi için değil tüm bünye adına ölüm…

İnsanın obez egosunun yol açtığı tahribat ta kendisi ile sınırlı değil.. Sadece kendi kaynaklarını değil, kendi dışındaki kaynakları da yok ediyor, çürütüyor ve tüm insanlığın ortak felaketini hazırlıyor…

Çok şanslıyız ki, hücre düzeyindeki yaşamın motoru düşünce değil. Beyinin beyincik denen ve yaşam dönüsünü bize danışmadan yöneten parçası düşünceden bağımsız olarak canlılığımızın tüm fonksiyonlarını yönetiyor.
Hücre farkındalığı gereksinimi olan girdileri bildirdiği andan itibaren eldeki  kaynaklar ölçüsünde dağıtım bu merkezden yönetiliyor.

Hücreden daha alt düzeye indiğimizde ise tüm maddenin yapı taşlarına ulaşıyoruz. Moleküller / atom / elektron / foton / quark…. Maddeden ışıma düzeyine inerken hala “farkındalık”tan sözetmek olası mı acaba?

“Farkındalık, kendi ile dışı arasında veri alış verişinde bulunmaktır, gözlemlemektir” diye tanımlanabilir belki… Bu durumda bir elektronun farkındalığından sözedebilir miyiz? Bence bu olası.. Zira elektron kendi dışında olup bitenin tamamen farkında ve ona göre davranıyor… Onu oluşturan dalga/ışın ya da herneyse o da bu farkındalığı bir alt kademeye taşıyor.

Sonuçta maddenin en temelinde de “benin bilinci” ile karşılaştırılamaz bir farkındalıktan sözetmemiz gerekiyor. Öyle ki bu madde ile anti-madde arasındaki ayrımda dahi ifadesini  buluyor.

Herşeyin temelinde ise tüm bu bilinç düzeylerinin kaynağı olan mutlak, arı bir bilinç, enerji, zeka ya da adı her ne olursa olsun, bir kaynağı  olmalı.

Kendini madde, ışın ya da anti madde olarak milyarlarca ayrı formda ifade eden, dışa  vuran, dürekli devinim içinde, ve kendini her vesile ile sürekli gözlemleyen bir kaynak.. Zihnin sınırları içinde tanımlanamaz, hakkında düşünülemez, inanılamaz ve inkar edilemez, sorgulanamaz, anlaşılamaz bir olgu. Belki ve yalnızca saf sevgi de (öyle bir şey varsa eğer) ondan çağrışımlar bulabiliriz diye düşünüyorum.

Varlığını sorgulayan, kaynağını arayan insan zihni farklı bir şey olma kaygısından sıyrılabildiği ölçüde ona yaklaşabilir. Ama bu da ne bir yol, yöntem, reçete, ne de bilinçli bir çaba ile ulaşılabilir değil yazık ki.. Bu yolda her kim ki bir şey olduğunu, bir yere vardığını sanmış; o yoldan en uzağa düşen kişi ondan başkası değildir…

…..

Sonuç olarak demem o ki; ben düzeyindeki farkındalığın koşullanmış dünyasından öte bir şeyler var. Varlığın üstyapısı ne kadar farklı ve parçalanmış görünürse görünsün, daha alt düzeylerde herşey birbirine bağlı ve bütün.

Aslında herşey, olduğu haliyle bütünlük içinde ve seçeneksiz olarak var. Onu farklı gören, bölüp parçalayan ise yalnızca insanın “ben bilinci”.

Beynin düşünme ve koşullanma mekanizması onun doğasının bir parçası. Bu yüzden bu özelliği iyi ya da kötü olarak nitelemek yersiz. Çünkü bu böyle ve başka seçeneği yok. O halde sorun nedir? Sorun “ben” in kendi merkezli evreninde olup biten herşeyden kendi adına bir pay çıkarıp,  olguları soruna dönüştürmesinde….  Bundan doğan çatışma, direnç ve acı onun varlığının en temeliyle ritmini bozuyor.

O halde diyeceksiniz.. Ne yapılmalı?..

Yapacak bir şey yok bence…

Çünkü yukarıda yazıp çizdiklerim de birer olgu ve hiçbiri ne iyidir ne de kötü….. Onları böyle gören ve kendine dert edense sadece benim zihnim..

Benim kendime dert etmemin ise size bir zararı olmaz. Taki siz  bunu kendinize dert edinene kadar…

Sağlıcakla kalın

Ali

BEYİN; Bellek, bilgi, düşünce…

beyinSevgili Arkadaşlar;

Geçen Pazar günü küçük bir grup Beyoğlu’nde toplanıp neler konuştuk neler…

“Yaşamımızın gerçek sorumluluğu; Psikolojik mutsuzluk ve acının kaynağı; Beyin, düşünce ve psikolojik zaman” konuları etrafında odaklaştık ağırlıkla.

Sohbetin detaylarını merak edenler için aşağıda kısa bir kesit vermeye çalıştım…
Göreceğiniz gibi ruhani, spiritüel, mistik değil son derece entellektüel ve bilimsel (!!!)
bir tartışma oldu.

BEYİN; Bellek, bilgi, düşünce…

Beyin duyu organlarımızın dışarıdan topladığı fiziksel verileri gözlem olarak algılar ve gelecekte benzer bir durumla karşılaştığında anımsamak üzere “bilgi” olarak bellekte saklar. Bu süreç mekanik olarak aşağıdaki şekilde gelişir.

•    Şu an yaşanan herhangi bir olgu önce duyu organları tarafından algılanır.
•    Duyu organları dışarıdan gelen sinyali sinirler vasıtası ile beyine gönderir..
•    Beyin gelen sinyalleri gözlem ve deneyime dönüştürür.
•    Deneyim, gelecekte anımsanmak üzere belleğe bilgi olarak saklanır.
•    Dolayısı ile “bilgi” artık geçmişte kalmış olan “şimdi”nin fotoğrafından ibarettir.
•    Gelecekte benzer bir olgu ile karşılaştığımızda, duyu organlarından gelen sinyalleri değerlendiren beyin geçmişteki fotografı anımsar.

Belleğin içeriği bütünü ile geçmiş deneyimler ve gözlemlerdir. Buna bilgi diyoruz.

Bellek ne kadar yüksek kapasiteli olursa olsun sınırlıdır.

Belleğin saklayabileceği bilgi de bellek gibi sınırlıdır. Zira  bilginin kaynağı dışarıda olup, hep daha fazlası vardır ve sürekli değişmekte, yenilenmektedir.

Düşünce; bellekte saklanan geçmiş bilginin anımsanmasından ibarettir. Çünkü bilmediğimiz şeyler hakkında düşünemeyiz. Bir şey hakkında düşünebilmek için o şey hakkında çok az da olsa birşeyler bilmemiz gerekir.

Düşünce bellek ve onun içeriği olan bilgi düzlemi üzerinde meydana gelmektedir. Bellek ve bilgi sınırlı olduğu için, düşünce de sınırlıdır.

Bellekte şu ana dair hiçbirşey yoktur.  Çünkü içeriği tamamı geçmişte kalmış olan bilgidir. Şu an yaşanan herhangi bir olgu bile, beyin tarafından gözlenip deneyime dönüştüğü ve belleğe atıldığı andan itibaren “bilgi” yani geçmiştir.

Düşüncenin faaliyet alanı da sadece bilgi olduğu için, düşünce de sadece geçmişe dairdir. Diger bir deyişle, bir şey hakkında düşünebilmek için o şeyin geçmişte kalarak
“gerçekliken bilgiye dönüşmüş olması” gerekir.

Kısacası düşünce geçmiştir ve sınırlıdır.. İçinde şu ana dair birşey yoktur..

İçinde yaşadığımız fiziksel evren sözkonusu olduğunda, bilinmezlerle dolu bir ortamda yaşamak yerine, bilgiyle anımsadığımız daha güvenli bir dünyayı tercih edeceğimiz kuşkusuzdur.

O yüzden beynin yukarıda özetlemeye çalıştığımız işleyişi tamamen, insanın güvenliğini sağlamaya yöneliktir. Fiziksel gereksinimlerini en güvenli şekilde sağlayarak varlığını sürdürmesini olanaklı kılar.

Ama konu insanın psikolojik  gereksinimlerinin karşılanmasına geldiği anda işler bir anda değişmekte ve karmaşık hale gelmektedir. Son derece gelişmiş ve mucizeler yaratma yeteneğine sahip bir organ olan beyin psiklojik sorunlar ve gerksinimler karşısında bir anda “dağılmakta” ve asli işlevlerini bile yerine  getirmekten aciz kalabilmektedir…  İnsana adeta “Niyet neydi? Ne oldu akibet?” dedirtecek kadar…..

Orasını da gelecek sefere saklıyorum… Zira yukarıdaki tartışmaya katkıda bulunmak isteyen arkadaşlar olabilir belki…

Sevgiyle kalın…

Ali